Ετικέτες

, , , , , , , , , , , , ,

Image

ARBEIT MACHT FREI – «σκάβουμε τάφους ψηλστν έρα»

70 χρόνια (1944 – 2014) από την εξολόθρευση της εβραϊκής κοινότητας Δωδεκανήσου στο Άουσβιτς συμπληρώνονται εφέτος. Οι Έλληνες δεν μπορούν να μείνουν αδιάφοροι για τους 65.000 Έλληνες εβραίους. Οι Έλληνες που γνώρισαν την ποντιακή – μικρασιατική γενοκτονία καταλαβαίνουν καλύτερα την αδικία, το έγκλημα και τη σφαγή.Στην ηχώ των λόγων του Xegel, στη γλώσσα που ατίμασαν οι Δήμιοι: WeltgeschichteistWeltgericht: Η Ιστορία του Κόσμου είναι η Κρίση του Κόσμου!”.

Στο Arbeitslager, Vernichtungslager Άουσβιτς εκεί για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε το εντομοκτόνο ΖΥΚΛΟΝ Β, ως μέσο μαζικής και φθηνής εξόντωσης. Στους θαλάμους εξόντωσης μπορούσαν να εξολοθρεύουν ημερησίως 5.000 – 10.000 ανθρώπους, που πίστευαν ότι πάνε για ντους. Εκεί η ανθρωπότητα έφθασε στο κατώτερο σημείο πολιτισμού. Η μαύρη τρύπα της Γης, το φοβερότερο μέρος στον κόσμο, δημιούργημα του φυλετισμού, της πολιτικής μισαλλοδοξίας και του φασισμού, θα υπάρχει εκεί για να μας θυμίζει αιώνια τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος.

Ο Στέφανος Ροζάκης γράφει στον «Αδιανόητο θάνατο»: «Το στρατόπεδο έρχεται να συμπυκνώσει, να κρυσταλλώσει τη νύχτα της λογικής, έρχεται σαν αποθέωση της Κρυστάλλινης Νύχτας (τότε που οι διεστραμμένοι Ούννοι του Φίρερ τσάκισαν τις προθήκες των εβραϊκών καταστημάτων), έρχεται να αποτελέσει το έμβλημα της κατίσχυσης του Αδιανόητου έναντι του Διανοητού. Ξέρουμε ότι η ταμπέλα στην πύλη του Άουσβιτς έλεγε «Arbeit macht frei», ήτοι «Η εργασία απελευθερώνει»: η απόλυτη στρέβλωση, η απόλυτη αναστροφή. Το ανθρώπινο παύει να νοείται ως τέτοιο, έκτοτε αμφιβάλλουμε για τα πάντα, το εγώ έχει υποστεί μία ανεπανόρθωτη σχάση, τα όσα γνωρίζουμε και μας συγκροτούν ως προσωπικότητα, νου, χαρακτήρα, ψυχή, συναίσθημα, καρδιά, τίθενται υπό διαρκή αμφισβήτηση. Οι λέξεις χάνουν την έννοιά τους, σε ένα πρώτο στάδιο. Και, σε ένα δεύτερο, χάνονται και οι ίδιες, αυτές καθαυτές: ποιος μπορεί σήμερα να μιλήσει ανώδυνα, χωρίς να κινδυνεύει να υποστεί ποικίλες λοιδορίες, περί έρωτος, αγάπης, ευγένειας, αθωότητας, φιλίας, ανιδιοτέλειας; Ποιος;».

Ο Ιταλός Πρίμο Λέβι, στο τρομερό βιβλίο του «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος», έδειξε πρώτα πρώτα ότι θα ήταν αδύνατο στους Ναζί να εξοντώσουν τους Εβραίους χωρίς να αφανίσουν ταυτόχρονα καθετί το Ανθρώπινο σε θύματα και θύτες. Μπορεί ο φασισμός και ο ναζισμός σαν πολιτικές ιδεολογίες να ήταν στο σύνολό τους “ανήθικες ή ανόητες ή βάρβαρες, ωστόσο εκατομμύρια πιστοί τούς εξύμνησαν και τους ακολούθησαν μέχρι το θάνατό τους. Πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτοί οι πιστοί και οι ανάμεσά τους πρόθυμοι εκτελεστές απάνθρωπων διαταγών δεν ήταν γεννημένοι δήμιοι, δεν ήταν (εκτός από λίγες εξαιρέσεις) τέρατα: ήταν συνηθισμένοι άνθρωποι. Τέρατα υπάρχουν αλλά είναι πολύ λίγα για να βλάψουν πραγματικά, πιο επικίνδυνοι είναι οι συνηθισμένοι άνθρωποι, οι αξιωματικοί, πρόθυμοι να πιστέψουν και να υπακούσουν χωρίς συζήτηση, όπως ο Άϊχμαν, όπως ο Ες, διοικητής του Άουσβιτς, όπως ο Στάνγκλ, διοικητής στην Τρεμπλίνκα, όπως οι Γάλλοι στρατιωτικοί, είκοσι χρόνια μετά, σφαγείς στην Αλγερία, όπως οι Αμερικανοί στρατιωτικοί, τριάντα χρόνια μετά, σφαγείς στο Βιετνάμ”.

Ο Γκύντερ Γκράς ανέφερε ότι “Το τερατώδες στίγμα που ακούει στο όνομα Άουσβιτς, παραμένει κάτι το ασύλληπτο και κάτι που αποτελεί τέτοια τομή, ώστε να είναι σχεδόν αυτονόητο, να χρονολογούμε την ιστορία της ανθρωπότητας με γεγονότα που συνέβησαν προ και μετά το Άουσβιτς”.

Το 1949 ο φιλόσοφος Τέοντορ Αντόρνο, όταν επέστρεψε από τον εκπατρισμό του στο Παρίσι, είπε την εξής πρόταση, που προκαλεί σάλο στους διανοούμενους της Γερμανίας: “Μετά το Άουσβιτς, είναι βαρβαρότητα να γράφει κανείς ποίηση”.

Αλλά όμως μόνο η ποίηση μπορεί να βοηθήσει, μπορεί να εξηγήσει στο πληγωμένο ανθρώπινο πρόσωπό μας. Γι’ αυτό και παραθέτω ένα συγκλονιστικό ποίημα, όπως διδάσκεται σήμερα στα σχολεία της Γερμανίας.

Paul Celan, «Φούγκα θανάτου»

Το «Ἆσμα Ἀσμάτων» του Ολοκαυτώματος (αναδημοσίευση από το περιοδικό “Ὀροπέδιο”, τεύχος 10, Καλοκαίρι 2010. Aπόδοση: Συμεὼν Σταμπουλού)

Μαρο γάλα τς αγς τ πίνουμε τ βράδυ                                                       1

τ πίνουμε τ μεσημέρι κα πρω τ πίνουμε τ νύχτα

πίνουμε κα πίνουμε

σκάβουμε τάφους ψηλ στν έρα κε ξαπλώνουμε πλόχωρα

νας ντρας εναι στ σπίτι πο παίζει μ τ φίδια πο γράφει                            5

γράφει ταν σκοτεινιάζει στ Γερμανία τ χρυσαφένια σου μαλλι

                                                                                                        Μαργαρίτα

τ γράφει κα βγαίνει π’ τ σπίτι κι στράφτουν τ’ στέρια σφυρίζει

                                                                                          κοντά του τ σκυλιά

σφυρίζει ξω τος  βραίους του ν σκάψουν να τάφο στ γ

μς διατάζει μπρς παξτε τώρα γι χορό

Μαρο γάλα τς αγς σ πίνουμε τ βράδυ                                                      10

σ πίνουμε τ μεσημέρι κα πρω σ πίνουμε τ νύχτα

πίνουμε κα πίνουμε

νας ντρας εναι στ σπίτι πο παίζει μ τ φίδια πο γράφει

γράφει ταν σκοτεινιάζει στ Γερμανία τ χρυσαφένια σου μαλλι

                                                                                                        Μαργαρίτα

Στάχτη τ μαλλιά σου Σουλαμίτη σκάβουμε τάφους ψηλ στν έρα                  15

                                                                           κε ξαπλώνουμε πλόχωρα

Φωνάζει χτυπτε πι βαθει στ χμα σες δ  σες ολλοι

                                                                       τραγουδτε κα παίζετε

πιάνει στ ζώνη τ σιδερικ τνεμίζει τ μάτια του εναι γαλανά

χτυπτε πι βαθει τ φτυάρια σες δσες ολλοι παίζετε κι λλο

                                                                                                                γι χορό

Μαρο γάλα τς αγς σ πίνουμε τ βράδυ

σ πίνουμε τ μεσημέρι κα πρω σ πίνουμε τ νύχτα                                      20

πίνουμε κα πίνουμε

νας ντρας εναι στ σπίτι τ χρυσαφένια σου μαλλι Μαργαρίτα

στάχτη τ μαλλιά σου Σουλαμίτη πο παίζει μ τ φίδια

Φωνάζει παξτε πι γλυκ τν θάνατο θάνατος εν’ νας μάστορας

                                                                                                 π τ Γερμανία

φωνάζει χτυπτε τ βιολι πι σκοτειν κι νεβετε μετ σν καπνς               25 

                                                                                                               στν έρα

θά ‘ χετε τότε να τάφο στ σύννεφα ν ξαπλώνετε πλόχωρα

Μαρο γάλα τς αγς σ πίνουμε τ νύχτα

σ πίνουμε τ μεσημέρι θάνατος εν’ νας μάστορας π τ Γερμανία

σ πίνουμε βράδυ κα πρω πίνουμε κα πίνουμε

θάνατος εν’ νας μάστορας π τ Γερμανία τ μάτι του εναι γαλανό         30

σ πετυχαίνει μ μολυβένια σφαίρα σ πετυχαίνει κριβς

νας ντρας εναι στ σπίτι τ χρυσαφένια σου μαλλι Μαργαρίτα

παίζει μ τ φίδια κανειρεύεται θάνατος εν’ νας μάστορας

                                                                                              π τ Γερμανία

τ χρυσαφένια σου μαλλι Μαργαρίτα                                                               35

στάχτη τ μαλλιά σου Σουλαμίτη

Στη μνήμη όλων των θυμάτων του Ναζισμού

Image

Image