Ετικέτες

, , , , , , , , ,

a 1 2 a

Greece48 Italy48

Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το βιβλίο μου: Κως 1912-1948. Από την κατοχή στην Ενσωμάτωση (σ. 101-102), που εκδόθηκε το 2011.

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΑΝ ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΟ 1922

«Με την ήττα του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία οι Τούρκοι εκδήλωσαν την οργή τους στο ελληνικό στοιχείο της περιοχής• απίστευτα γεγονότα βίας και διωγμών συνέβησαν το τραγικό 1922. Χιλιάδες Έλληνες διωγμένοι από τις πόλεις και τα χωριά τους κατέκλυσαν τα νησιά που βρίσκονταν κοντά στα μικρασιατικά παράλια. Πολλοί πρόσφυγες έφθαναν στην Κω εξαθλιωμένοι (1), έχοντας μαζί τους μόνο τα πράγματα που μπορούσαν να κουβαλήσουν. Η άφιξη όλων αυτών των κατατρεγμένων ανθρώπων κινητοποίησε την ορθόδοξη Εκκλησία• οι μητροπόλεις της Δωδεκανήσου οργάνωσαν ειδικές ερανικές επιτροπές που βοηθούσαν τους πρόσφυγες. Σημαντική ήταν και η βοήθεια που απέστειλαν οι Έλληνες μετανάστες από την Αμερική.
Ο κυβερνήτης κόμης Alessandro De Bosdari (2) , στις συνεχείς εκκλήσεις του προς το ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών ζητάει οδηγίες για τη στάση που πρέπει να κρατήσει σ’ αυτό το τεράστιο ανθρώπινο δράμα. Το ιταλικό υπουργείο παραμένει αυστηρά προσκολλημένο στο τυπικό υποδοχής αλλοδαπών και στην αποφυγή τυχόν εξόδων, που θα αφορούσαν τους πρόσφυγες, ενώ συνέβαινε η μεγαλύτερη μετακίνηση πληθυσμών στη Μεσόγειο και μάλιστα κάτω από τραγικές συνθήκες.
Οι Ιταλοί προσπάθησαν να εμποδίσουν την εγκατάσταση Ελλήνων στα Δωδεκάνησα. Όσοι έφθαναν, αφού καταγράφονταν, απομονώνονταν και προωθούνταν το συντομότερο σε ελληνικό έδαφος. Έμεναν μόνο αυτοί που μπορούσαν να αποδείξουν ότι ήταν Δωδεκανήσιοι.
Ο διάδοχός του, νεοδιόριστος κυβερνήτης της Δωδεκανήσου, M. Lago, δεν είδε με καλό μάτι την άφιξη τόσων Ελλήνων. Σε τηλεγράφημά του προς τον Ιταλό πρόξενο στο Χαλέπι, με κυνισμό ανέφερε ότι το Προξενείο έπρεπε να εμποδίζει όσο μπορεί την εισροή Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία προς τα Δωδεκάνησα. Όσοι βέβαια ήταν δωδεκανησιακής καταγωγής μπορούσαν να επιστρέψουν, αλλά ο M. Lago τόνιζε στον Ιταλό πρόξενο να μην τους πιστεύει, διότι όλοι θα έλεγαν ότι ήταν Δωδεκανήσιοι και να περιμένει ενημέρωση απ’ τον ίδιο πριν τους εγκρίνει την άδεια εισόδου στα νησιά. Τους μη Δωδεκανήσιους Έλληνες που έφθαναν στα νησιά, έπρεπε να τους απελαύνει προς την Ελλάδα και δεν ήθελε να ξοδεύει χρήματα γι’ αυτό. Γνώριζε βέβαια πόσο δύσκολο ήταν σε όσους είχαν χάσει τα έγγραφά τους να τους χορηγήσει καινούργια η Τουρκία. Σκοπός του ήταν να μην μείνει κανένας Έλληνας Μικρασιάτης στα νησιά για να μην ενισχυθεί το ελληνικό στοιχείο, την ίδια στιγμή που όσοι Ιταλοί πρόσφυγες έρχονταν και ήθελαν να παραμείνουν στα νησιά παρέμεναν και ήταν καλοδεχούμενοι.

(1) Κουτσουράδη Α., Ο ιερέας Θεόφιλος Μουζουράκης, Τα Κωακά 7 (2002), σσ. 232-287. – Χατζηβασιλείου, Ιστορία, σ. 457. Υπολογίζονται σε περισσότερους από 2.000 οι πρόσφυγες, που κατέφυγαν στην Κω.
(2) Γενικά Αρχεία του Κράτους, φάκ. 154/1923. Ο ιταλός Κυβερνήτης ζήτησε από το ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών το ποσό των 6.189,70 λιρετών για να καλύψει το κόστος του ψωμιού και του γάλακτος, που δόθηκε στα μωρά και στους λιμοκτονούντες πρόσφυγες. Το ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών αρνήθηκε να καλύψει αυτό το ποσό, επιπλήττοντας τον A. De Bosdari, που έπρεπε να καλύψει αυτό το ποσό από το δικό του προϋπολογισμό.»

Δεν άλλαξα τίποτε στο κείμενο του βιβλίου, άφησα ακόμα και τις παραπομπές. Δεν φαντάστηκα, το 2011, όταν το έγγραφα ότι θα ζούσαμε ξανά τις ίδιες τραγωδίες. Τότε ήταν καθολικοί Ιταλοί φασίστες, τώρα είναι Έλληνες ορθόδοξοι δημοκράτες. Το κείμενο αυτό έχει τόσες ομοιότητες με το τι συμβαίνει σήμερα που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γραφτεί τώρα.
Φίλοι μου κανείς δεν χαίρεται με το ό,τι συμβαίνει γύρω μας και οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι για την υγεία όλων μας, όμως αν δεν προσπαθήσουμε όλοι μαζί να βρούμε μια λύση, τότε κάτι μέσα μας, βαθιά ανθρώπινο, έχει πεθάνει.

Το παρόν άρθρο έχει αναρτηθεί και στη σελίδα μου στο facebook/Κώστας Κογιόπουλος   kostaskogiopoulos.wordpress.com (ημερ. ανάρτησης 7-8-2015)

Τόμοσ 2 τομοσ 1