Ετικέτες

, , , ,

0103

Greece48

Ηθοποιός ό,τι κι αν πεις
Είναι καημός πολύ πικρός
Και στεναγμός πολύ βαθύς.

Αφιερώνω το τραγούδι αυτό στα παιδιά του θεάτρου «Σφαγείο» που παραχώρησαν το σπίτι τους, το χώρο που αναπνέουν, ό,τι αγαπούν περισσότερο για να διευκολύνουν τους πρόσφυγες – μετανάστες συνανθρώπους τους. Αγαπητοί φίλοι σήμερα μας δώσατε ένα μήνυμα ανθρωπιάς και ανιδιοτέλειας στη σημαντικότερη παράσταση της ζωής σας, γιατί είστε ηθοποιοί και διδάσκετε ήθος.
Δεν έχω δει ποτέ τέτοια μεγάλη διαδραστική παράσταση, όπου εσείς είστε πρωταγωνιστές και οι άλλοι όλοι απλοί κομπάρσοι∙ θεατές όλο το νησί και σκηνή όλη η Κως. Αυτή είναι η τεράστια δύναμη της Τέχνης. Μπορεί να μη θελήσατε ποτέ να γίνεται ήρωες, όμως η Τέχνη σάς έκανε ήρωες, απελευθέρωσε την ψυχή σας και κοντά σε εσάς ένα ολόκληρο νησί. Γίνατε φως ενάντια στο σκοτάδι του φόβου που βυθίστηκε η χώρα μας, νεράκι στην έρημο του εγωισμού, της υποκρισίας και του δήθεν. Όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν και εσάς θα υπάρχουμε και εμείς.
Η δύναμη της Ελλάδας δεν βρίσκεται στα υποβρύχια που γέρνουν και στα άψυχα σίδερα, αλλά στις ψυχές των παιδιών της, στο υπερόπλο που είναι ο πολιτισμός μας, αθάνατος και παγκόσμιος. Μέσα στο θλιβερό τοπίο που απλώνεται γύρω μας πού βρέθηκε τόση δύναμη μέσα στις μικρές ψυχούλες σας;
Κάνατε ένα θλιβερό σφαγείο «να ανθίζει» και μαζί του και τις δικές μας ψυχές. Δεν χάσατε το θέατρό σας, όλη η Κως έγινε το θέατρό σας, κάθε πλατεία, κάθε δρόμος, κάθε παραλία, κάθε μέτρο γης είναι το θέατρό σας. Το πάθος σας είναι τόσο μεγάλο που δεν μπορούν να το αγγίξουν εξουσίες, χρήμα και βιτρίνα, διότι πράττετε «κατά τον δαίμονα εαυτού».
Σας ευχαριστώ για το μάθημα ζωής που με διδάξατε, νιώθω κι εγώ περισσότερο άνθρωπος κοντά σας. «Απ’ την ψυχή ως την ψυχή πιες το κρασί στάλα χρυσή» και όπως είπε και ο Σ. Φρόιντ, πατέρας της Ψυχανάλυσης, «όσο βαθιά και αν έψαξα την ψυχή, οι καλλιτέχνες είχαν φθάσει πρώτοι».
Ας ακούσουν όλοι οι Έλληνες φαύλοι πολιτικοί, οι Γερμανοί και όλοι οι Ευρωπαίοι τοκογλύφοι ότι εδώ στην Κω η ελληνική ψυχή δεν πέθανε και δεν θα πεθάνει όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν και εσάς.

Το μεγαλειώδες τραγούδι του Μάνου Χατζηδάκι, που ανατριχιάζω πάντα όταν το ακούω.

04

05

Το παρόν άρθρο έχει αναρτηθεί και στη σελίδα μου στο facebook / Κώστας Κογιόπουλος   kostaskogiopoulos.wordpress.com (ημερ. ανάρτησης 2-9-2015)