Ετικέτες

, , , , , , , , ,

01

Greece48

Η μάνα αυτή σαν την Παναγιά κρατά με στοργή ό,τι πολυτιμότερο έχει στη ζωή. Comforts her daughter on the dockside in Kos after they were rescued by the Greek coast guard (Dan Kitwood/Getty Images).

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που θεωρούν ότι το χριστιανικό τους καθήκον εξαντλείται την Κυριακή, όταν πηγαίνουν στην Εκκλησία και σταυροκοπιούνται επιδεικτικά. Σε όλους τους ιερωμένους που έμειναν απαθείς στο μεγαλύτερο μεταπολεμικό ανθρωπιστικό δράμα και ξέχασαν το κατά Ματθαίο. 25.31 – 46 Ευαγγέλιο και όχι μόνο… Χάσαμε τον πλούτο της χώρας μας, υποθηκεύσαμε το μέλλον των παιδιών μας, αλλά δεν θα χάσουμε την ψυχή μας. Η προσφυγιά και η μετανάστευση έγιναν λυδία λίθος της ανθρωπιάς μας. Όσο και αν προσπάθησαν φασίστες και πολιτικάντηδες την ελληνική ανθρωπιά και το ελληνικό φιλότιμο δεν μπορούν να μας τα πάρουν ποτέ … εκτός αν εμείς τα απεμπολήσουμε.
Αφιερώνω σε όλους μας που μερικές φορές ξεχνάμε ότι είμαστε απόγονοι του Οδυσσέα ένα θαυμάσιο ποίημα του Κ. Βάρναλη.

ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;

Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;

Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή, που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό, θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό, από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης. Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.

Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ, να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι, κ’ υστέρα απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι…

Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής, κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις. Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.

Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.

ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙΣ, ΤΟΣΕΣ ΘΑ ΣΕ ΣΤΑΥΡΩΣΟΥΝ.

Ώχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά. στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!

Ω! πώς βελαζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο…-Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι
ανοίχτε μου την πιο βαθιά την άβυσσο, μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!

Το ποίημα μελοποιημένο από τον Λουκά Θάνο έχει τραγουδηθεί από το Νίκο Ξυλούρη και αργότερα από τον Γιάννη Χαρούλη.
https://youtu.be/mHrs690JRaI

https://youtu.be/6AIy3Xz1mNg

Το παρόν άρθρο έχει αναρτηθεί και στο προφίλ μου στο facebook / Kostas Kojiopoulos (ημερ. ανάρτησης 28-8-2015)