Ετικέτες

, , , , , , , , , ,

01

Greece48

Διωγμένοι από τον πόλεμο και το θρησκευτικό φονταμενταλισμό, ταξιδεύοντας στη φανταστική γη της Επαγγελίας, στην «Άγρια Δύση», έφθασαν στην Κω ως πρώτο σταθμό. Επόμενος είναι η Αθήνα και μετά πού; Η Ελλάδα, η χώρα των ανεύθυνων πολιτικών και των ανύπαρκτων φορέων πρόνοιας, η κυριότερη Πύλη εισόδου στην Ευρώπη, εγκλωβισμένη στην απαράδεκτη Συνθήκη του Δουβλίνου ΙΙ, αδυνατεί να αντέξει αυτό το βάρος.
Στο νησί του Ιπποκράτη εκατοντάδες άνθρωποι στοιβαγμένοι σε πάρκα, γυναίκες, άνδρες και παιδιά απλώνουν τα υπάρχοντα τους και κοιτούν με απορία γύρω τους ημίγυμνους Ευρωπαίους τουρίστες, ενώ οι δικές τους γυναίκες είναι καλυμμένες πλήρως και με τις μαντήλες. Μοιάζει με θέατρο του παραλόγου, κανείς δεν ξέρει που θα φθάσει αυτό, να βλέπουμε ανθρώπους και παιδιά παρατημένα στους δρόμους. Κανείς δεν ξέρει τι πέρασαν για να φθάσουν ως εδώ. Κυνηγημένοι, όπως τους Μικρασιάτες πρόσφυγες το 1922, που πολλοί Έλληνες έβλεπαν ως ανταγωνιστές. Έτσι και σήμερα το ίδιο δράμα. Στη σημερινή «Άγρια Δύση», παραδομένοι στους αετονύχηδες που καλύπτουν την απουσία του κράτους και των φορέων.
Εκτός των ελαχίστων «Αληθινών Ανθρώπων», οι λοιποί και οι φορείς του τόπου δεν στάθηκαν στο ύψος τους. Οι πολιτικοί αναλώνονται στις αντιπαραθέσεις, με μια άσχετη Υπουργό που ζει μόνο στην Αθήνα. Επίσης δεν αντιλήφθηκα κανένα Τζαμί και καμιά Εκκλησία να ανοίξει τις πόρτες για να προστατέψει τις τραγικές μάνες και τα παιδιά που κοιμούνται στα πάρκα, σαν αυτά να είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού! Οι δε χριστιανοί μην ξεχνάν τον καλό Σαμαρείτη: «Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν και με περιμαζέψατε, γυμνός ήμουν και με ντύσατε, αρρώστησα και με επισκεφτήκατε, στη φυλακή ήμουν και ήρθατε κοντά μου» (Ματθ. 25.31 -46). Πού έφθασε η υποκρισία μας; Κάποτε ο μεγάλος Καζαντζίδης, ο Στελάρας τραγούδησε κλαίγοντας τον πόνο του μετανάστη «ΜΟΥ ΚΑΝΑΝ ΠΕΤΡΑ ΤΟ ΨΩΜΙ, ΜΟΥ ΚΑΝΑΝ ΒΟΥΡΚΟ ΤΟ ΝΕΡΟ».
Πριν καταδικάσουμε αυτούς τους δύστυχους, να μην ξεχνάμε ότι το 1944-1945 την περίοδο της γερμανοϊταλικής κατοχής, δεκάδες Κώοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά με αντίθετη κατεύθυνση στην ίδια όμως θάλασσα, έφευγαν από το νησί και πήγαιναν στην Τουρκία και από εκεί στη Συρία και την Παλαιστίνη για να βρουν καταφύγιο εκλιπαρώντας για ένα κομμάτι ψωμί. Σήμερα τα ξεχάσαμε όλα αυτά;
Προσοχή να μην εκτονώσουμε την οργή μας στους δύστυχους μετανάστες, όπως θα ήθελαν κάποιοι. Οι μετανάστες είναι τα θύματα, ένοχοι είναι οι δολοφόνοι στα μέρη τους και αυτοί που κερδίζουν από τους πολέμους. Οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές, οι Έλληνες υπήρξαν πάντα μετανάστες, από τον Οδυσσέα μέχρι σήμερα.
Υπήρξα και εγώ μετανάστης και έκλαιγα και εγώ όταν άκουγα τον Καζαντζίδη να τραγουδά τον «Μετανάστη». Σήμερα βολεμένος και υποκριτής ξέρω να κάνω τον κριτή και όπως τους περισσοτέρους, όταν γυρνώ στο σπίτι μου, ξεχνώ αυτό που βλέπω γύρω μου.
Συγχωρέστε με αν σας χάλασα το πρωινό, αλλά στην Ελλάδα, τη χώρα του Οδυσσέα, που είναι το κράτος με τα περισσότερα και ωραιότερα τραγούδια για τη μετανάστευση, ακούστε την μουσική που μόνο αυτή ξέρει να πει την αλήθεια της ψυχής και να περιγράψει πολύ καλύτερα από εμένα τον πόνο του μετανάστη.
ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ-ΚΑΖΑΝΤΖΊΔΗΣ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ-ΖΕΡΒΟΥΔΑΚΗΣ, ΑΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

Το παρόν άρθρο έχει αναρτηθεί και στη σελίδα μου στο facebook / Κώστας Κογιόπουλος kostaskogiopoulos.wordpress.com (ημερ. ανάρτησης 2-8-2015)