Ετικέτες

, , , , , ,

04

Greece48

Η προσωπικότητα είναι το άθροισμα όλων των συναισθηματικών χαρακτηριστικών και των χαρακτηριστικών συμπεριφοράς που συνδυάζονται για το σχηματισμό ενός μοναδικού ατόμου. Κάθε παιδί διαθέτει δική του προσωπικότητα, είτε αυτό είναι ήσυχο είτε ομιλητικό, γεμάτο αυτοπεποίθηση ή ανασφαλές, κοινωνικό ή μοναχικό. Αμέσως μετά τη γέννηση, ένα μωρό δείχνει ότι έχει δική του προσωπικότητα και αντιδρά στους γονείς του με το δικό του, μοναδικό τρόπο.
Η προσωπικότητα του παιδιού καθορίζεται από την αλληλεπίδραση των κληρονομημένων και περιβαλλοντικών παραγόντων (συμπεριλαμβανομένου και του τρόπου που μεγαλώνετε το παιδί). Η σχέση γονέα παιδιού είναι κυρίαρχη στη δημιουργία της προσωπικότητάς του, αφού αυτή έχει πολύ μεγάλη επίδραση στη συναισθηματική υγεία των παιδιών. Η ποιότητα αυτού του δεσμού καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το χαρακτήρα που θα διαμορφώσει το παιδί. Υπάρχει σαφή σχέση στη συμπεριφορά του παιδιού, και στο πώς το αντιμετώπισαν οι γονείς του. Τα παιδιά που δεν έχουν διαμορφώσει με ασφάλεια συναισθηματική σχέση με έναν τουλάχιστον ενήλικα πριν από τα 4 χρόνια τους αντιμετωπίζουν συχνά δυσκολίες στη μετέπειτα ζωή τους.
Σήμερα δεχόμαστε πλέον ότι η ψυχική διαταραχή αποτελεί εκδήλωση οικογενειακής δυσλειτουργίας και ότι η διαταραγμένη, και πολλές φορές καταστροφική συμπεριφορά του «προβληματικού» μέλους, εκφράζει διαταραγμένες και προβληματικές οικογενειακές σχέσεις.
Τα περισσότερα ζευγάρια διακατέχονται από ανάμεικτα συναισθήματα μπροστά στην προοπτική του να γίνουν γονείς, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για το πρώτο τους παιδί. Η ικανότητα να είναι κανείς καλός γονιός, πέρα από το ένστικτο για προστασία, δεν είναι έμφυτη∙ ένας γονιός πρέπει να μάθει τι χρειάζεται για τη φροντίδα του παιδιού του. Το πώς συμπεριφέρονται και αντιλαμβάνονται το ρόλο τους οι γονείς εξαρτάται συνήθως από τις εμπειρίες που έχουν (είτε θετικές είτε αρνητικές) από την παιδική τους ηλικία. Μερικοί άνθρωποι που πέρασαν τόσο άσχημα τα παιδικά τους χρόνια, συνήθως αποφασίζουν να μεγαλώσουν το παιδί τους μ’ έναν τελείως διαφορετικό τρόπο, ενώ κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι η παιδική τους ηλικία υπήρξε τόσο ικανοποιητική, που αντιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσαν οι δικοί τους γονείς τους ίδιους.
Η προσέγγιση γονέα και παιδιού συνήθως ξεκινά με τη γέννηση του παιδιού. Για τους περισσότερους όμως γονείς χρειάζεται λίγος χρόνος παραπάνω. Για το νεογέννητο, αυτού του είδους η σύνδεση με τους γονείς του είναι αυτονόητη. Εκείνο έρχεται στον κόσμο μ’ ένα πλήθος χαρακτηριστικών που διευκολύνουν την επίτευξη ενός ισχυρού δεσμού τέτοιου είδους. Ένα νεογέννητο μωρό, για παράδειγμα, έχει: Την ακοή που είναι συντονισμένη σε μια συγκεκριμένη συχνότητα ώστε να λαμβάνει καλύτερα τις ανθρώπινες φωνές. Τη φωνή για να ειδοποιεί τους γονείς του πότε πεινάει ή πότε στενοχωριέται. Την όραση, η οποία επικεντρώνεται κυρίως σε μια απόσταση 18 ως 23 εκατοστών από το πρόσωπο του, στην απόσταση δηλαδή που βρίσκεται από τον μπαμπά ή τη μαμά του κατά τη διάρκεια του ταΐσματος.

03Ο θεσμός της μεγάλης οικογένειας (παππούδες, γονείς, παιδιά) μαζί δεν υφίσταται πια κι έτσι δεν μπορεί να υπάρχει η υποστήριξη που υπήρχε παλιότερα προς τους νέους γονείς. Η ενημέρωση των νέων γονέων γίνεται με άλλους τρόπους (internet, τηλεόραση, ειδικοί), ο σύγχρονος τρόπος ζωής στερεί ποιοτικό και ποσοτικό χρόνο από την οικογένεια. Όμως επειδή το πλησίασμα γονέα-παιδιού είναι μια διαδικασία που γίνεται σταδιακά πάντα υπάρχει χρόνος, αν πραγματικά έχουμε ξεκάθαρα συναισθήματα και ιδέες για το μεγάλωμα του παιδιού. Επιπλέον, ένα παιδί πρέπει πρώτα να μπορέσει να ξεχωρίσει τη μητέρα του από οποιονδήποτε άλλο ενήλικα, για να δημιουργηθεί ύστερα ένας μοναδικός σύνδεσμος μεταξύ τους. Σχετικές έρευνες έχουν δείξει ότι πολλά μωρά δεν αποκτούν αυτή την ικανότητα παρά μόνο όταν γίνουν 6 ή 7 μηνών. Μια αμοιβαία στενά σχέση λοιπόν μεταξύ των γονιών και του παιδιού δημιουργείται συνήθως σε εκείνη την ηλικία και μπορεί να πάρει ακόμη περισσότερο χρόνο.
Για μια καλή συναισθηματική σχέση με τα παιδιά θα πρέπει να προσπαθήσουμε να είμαστε σταθεροί και σίγουροι. Να διαθέτουμε υπομονή και ευαισθησία στην επικοινωνία με το παιδί μας. Όσο πιο πολύ καταλαβαίνουμε τα σημάδια που μας δίνει, τόσο πιο δυνατό θα είναι το συναισθηματικό του δέσιμο μαζί μας. Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς, υπάρχουν καλοί γονείς και είναι αυτοί που «τα έχουν βρει» πρώτα με τον εαυτό τους.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο Ειδικό Ένθετο για την Εκπαίδευση (Σχολική χρονιά 2015-2016) που διανεμήθηκε στους συνδρομητές της εφημερίδας ΣΤΑΘΜΟΣ στην ενημέρωση τον Σεπτέμβριο του 2015.