Ετικέτες

, , , , , , , , , , , , , ,

Ξεριζωμένοι από την Αλεξανδρέττα καταφεύγουν στην -υπό γαλλική κατοχή- Συρία, διωγμένοι από τους Τούρκους.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΟ 1922 ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

ΚΩΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2015

ΣΥΡΙΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΟ 2015 ΣΤΗΝ ΚΩ

Greece48
Εχθές ήταν η ημέρα μνήμης της Μικρασιατικής Καταστροφής. Η μεγαλύτερη ελληνική καταστροφή, όπου ο ελληνισμός ξεριζώθηκε βίαια από τις προγονικές του εστίες και όσοι γλύτωσαν ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα.
Η ιστορία έχει ως εξής: μετά τη γενοκτονία των Ποντίων και τη Μικρασιατική Καταστροφή η Τουρκία απαίτησε την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών και ανάγκασε την Ελλάδα να το υπογράψει στις 30 Ιανουαρίου 1923. Αργότερα στις 24 Ιουλίου με το 142 άρθρο της Συνθήκης της Λωζάννης περίπου 2 εκατομμύρια άτομα έφυγαν από τα σπίτια τους, δηλαδή περίπου 1,5 εκατομμύριο Έλληνες της Ανατολίας και 500.000 Μουσουλμάνοι από την Ελλάδα, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων έγιναν πρόσφυγες χάνοντας de jure την υπηκοότητα της χώρας που άφηναν πίσω. Μέχρι και σήμερα αυτό το γεγονός προκαλεί πόνο και στους δύο λαούς. Με δάκρυα εγκατέλειψαν οι Έλληνες όλα τα υπάρχοντά τους στη Μικρά Ασία και οι Τούρκοι στην Ελλάδα. Ο δρόμος της προσφυγιάς είναι σκληρός και δυσβάσταχτος. Δυστυχώς η ιστορία δεν διδάσκει, διότι η μισαλλοδοξία, ο εθνικισμός και ο φανατισμός δεν σταμάτησαν ποτέ να δημιουργούν πρόσφυγες μέχρι σήμερα.
Η χθεσινή ημέρα μνήμης της Μικρασιατικής Καταστροφής δεν ήταν όπως συνήθως. Φέτος μάς βρήκε με σφιγμένη την ψυχή, όταν γύρω μας υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία, όταν συμβαίνουν τόσοι πνιγμοί ανθρώπων, όταν τόσοι παραμένουν σε δεκάδες σκηνές προσφύγων μπροστά στο Κάστρο. Αναρωτιέσαι. Γιατί η ανθρωπότητα δεν μαθαίνει από τα λάθη της; Μέχρι που θα φθάσει η ανθρώπινη ματαιοδοξία, ο εγωισμός, ο φανατισμός, το ψέμα; Πάντα κάποια κίβδηλη αιτία θα εφευρίσκεται για να επικρατήσει το μίσος και ο πόλεμος. Με τί καρδιά να αναλογιστείς τους νεκρούς του 1922; Με ποια εκλογίκευση θα αποφύγεις τους συνειρμούς με το σήμερα;
Πιστεύω ότι αυτή τη φορά την ημέρα αυτή θα έπρεπε να την τιμήσουμε αλλιώς, να μην μέναμε μόνο στο τελετουργικό. Αν δείχναμε έστω μεγαλύτερη συμπάθεια σ’ όλους αυτούς τους κατατρεγμένους, ίσως τότε να ήταν το καλύτερο μνημόσυνο που έγινε για τους παππούδες μας. Και αυτό σίγουρα θα έκανε καλό και στις δικές μας ψυχές, διότι δεν ξεχάσαμε και τους δικούς μας πρόσφυγες και μετανάστες.
Αιωνία η μνήμη όλων που χάθηκαν σε κάθε πόλεμο και κάθε προσφυγιά.

Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τα’ όνομα που μας δίναν:
«Μετανάστες».
Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,
δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε
και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα‘ναι, μα εξορία.
Έτσι, απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά
στα σύνορα,
προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό
σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ’ ερωτήσεις
κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα
ν’ απαρνιόμαστε, χωρίς να συχωράμε τίποτ’ απ’ όσα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.
Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ’ εδώ
τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ’ τα στρατόπεδά τους. Εμείς
οι ίδιοι μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε
τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας, περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα, μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.
Όμως κανένας μας δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη
δεν ειπώθηκε ακόμα.

Bertolt Brecht, Ποιήματα,
μτφρ. Μάριος Πλωρίτης, Θεμέλιο
Ο σημαντικός Γερμανός συγγραφέας Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898-1956) έγραψε το ποίημα αυτό το 1937, όταν ζούσε ως αυτοεξόριστος στη Σκανδιναβία, κατατρεγμένος από τη χιτλερική εξουσία. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε ακόμη ξεσπάσει, αλλά το ναζιστικό καθεστώς είχε ήδη δώσει δείγματα του βίαιου και απάνθρωπου προσώπου του με την άγρια καταδίωξη των Εβραίων και των αντιφρονούντων Γερμανών. Πολλοί δημοκρατικοί καλλιτέχνες και διανοούμενοι διώχτηκαν ή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, για να γλιτώσουν από την ηθική και σωματική τους εξόντωση.