Ετικέτες

, ,

 

αδ2

Greece48
Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το ανθρώπινο είδος βγήκε από μια καταστροφή που δεν είχε γνωρίσει η ανθρωπότητα ποτέ στην ιστορία της. Περίπου 80.000.000 νεκροί, ακόμη περισσότεροι τραυματίες και το Ολοκαύτωμα που έφερε την ανθρωπότητα στη χαμηλότερη ιστορική στιγμή της. Ο μισός πλανήτης κατεστραμμένος. Μετά το τεράστιο σοκ η ανθρωπότητα μέσα από τα ερείπιά της βρήκε το θάρρος να πει ποτέ ξανά στην προσπάθεια να σταματήσει το μίσος και τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των ανθρώπων και των κρατών.
Σε αυτή την προσπάθεια εντάσσεται «η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» που υιοθετήθηκε από την απόφαση 217 A (III) της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στις 10 Δεκεμβρίου 1948. Στο προοίμιό της αναφέρει:
«Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο.
Επειδή η παραγνώριση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση, και η προοπτική ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να μιλούν και να πιστεύουν, λυτρωμένοι από τον τρόμο και την αθλιότητα, έχει διακηρυχθεί ως η πιο υψηλή επιδίωξη του ανθρώπου.
Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης».
Οι μέγιστες ηθικές Αρχές για κάθε άνθρωπο που είναι αυτονόητες σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, αποτελεί το θεμέλιο για την ειρήνη και συνεργασία στον κόσμο.
Η ανθρωπότητα μάχεται συνέχεια για να βρει μια λύση συνύπαρξης. Από τους αρχαίους Έλληνες μέχρι τον Χριστιανισμό: «ὃ σὺ μισεῖς ἑτέρῳ μὴ ποιήσεις». Από τον Ούγκο Γκρότιους, μέχρι τον Διαφωτισμό και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων τού Ανθρώπου και του Πολίτη που ψηφίστηκε το 1789 κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης. Η τραγικότητα της ανθρώπινης Βαβέλ συνεχίζεται. Από τον Θουκυδίδη μέχρι τους φιλόσοφους του 17ου και 18ου αιώνα, που διαπίστωναν, με οδύνη, την ύπαρξη διεθνούς αναρχίας που καθιστούσε τον πόλεμο καθημερινή πραγματικότητα. Όπως έλεγε ο Χομπς. «Η ζωή είναι βίαιη, κτηνώδης και σύντομη». Ο πόλεμος συνεχίζεται παρά τις θεωρίες της ισορροπίας ισχύος από την εποχή του Ρισελιέ μέχρι τον Βίσμαρκ. Οι ανταγωνισμοί, η αποικιοκρατία και οι μεγάλες κοινωνικές ανισότητες έφεραν τις επαναστατικές θεωρίες του Μαρξ. Έγιναν μεν αλλαγές, δεν σταμάτησαν όμως τον πόλεμο.
Μετά την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα γεννήθηκε μια ελπίδα, αλλά η σημερινή πραγματικότητα την κάνει να μοιάζει μάλλον με ουτοπία. Μέχρι και σήμερα το ύψιστο ηθικό κείμενο της ανθρωπότητας δεν εφαρμόστηκε σε όλα τα άρθρα του, εξαιρώντας μόνο εκείνο της περιουσίας και αυτό όχι πάντα. Πολιτικές, θρησκευτικές και άλλες σκοπιμότητες συνεχώς το αγνοούν. Η συχνή επίκληση του αποδεικνύει πόσο συχνά καταπατείται.
Η ανασφάλεια και ο φόβος συχνά μάς κάνει να κλείνουμε τα μάτια στην αδικία και τη δυστυχία για εμάς και τους άλλους. Αναφέρω το πρώτο άρθρο της Οικουμενικής Διακήρυξης: « Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης». Ακούγεται τόσο όμορφο, όλοι το πιστεύουν, όλοι θα το ήθελαν, όμως ελάχιστοι το εφαρμόζουν. Αυτό είναι ενάντια σε κάθε λογική και σε κάθε θρησκεία, όμως το αγνοούμε. Γιατί? Διότι περισσότερο φοβόμαστε παρά αγαπάμε.
Στην ψυχανάλυση το φροϋδικό «Εκείνο» που έχουμε κατά τη γέννηση εξελίσσεται στο δομημένο «Εγώ». Με την ανάπτυξή του και τις ενορμήσεις δημιουργούνται υπαρξιακές ανησυχίες και φόβοι που οδηγούν στους μύθους επιβίωσης. Αυτό είναι κυρίως ατομική ενέργεια με κοινωνικές προεκτάσεις. Η ανάγκη αυτή είναι καθαρά συναισθηματική, ελάχιστα λογική. Έτσι εξηγείται η προβολή της επιθετικότητας στον άλλο. Ο εσωτερικός φόβος μάς εγκλωβίζει, έτσι ο καθένας ζει μόνος του στη δική του αλήθεια, στο δικό του άλλοθι, η αποξένωση καταστρέφει κάθε ελπίδα για συνεργασία και γεννά κατάθλιψη ή επιθετικότητα.
Σήμερα η Οικουμενική Διακήρυξη δεν είναι νομικά δεσμευτικό έγγραφο, έγινε βέβαια η βάση για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα. Αυτό όμως είναι κάτι συνεχώς ζητούμενο. Ο σπουδαίος Ιταλός φιλόσοφος, πολιτειολόγος και πολιτικός Noberto Bobbio έλεγε: «Τα δικαιώματά μας δεν είναι παρά τα καθήκοντα των άλλων προς εμάς». Δεν ζούμε σε κοινωνία αγγέλων. Μπορεί μέσα μας κατά Φρόιντ να υπάρχει το ένστικτο του θανάτου, υπάρχει όμως και το ένστικτο της ζωής.
Γι’ αυτό από εμάς, δηλαδή το ανθρώπινο ζώο, εξαρτάται αν θα συνεχίσει να υπάρχει ζωή σ’ αυτόν τον πλανήτη ή όχι. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, εκτός της συνύπαρξης, που ξεκινά από εμάς μέχρι όλη την ανθρώπινη κοινωνία. Μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, ας βρούμε πως θα γίνει αυτό.

Advertisements