ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ FACEBOOK

Ετικέτες

, , , , ,

 

Το μοντέλο του Friedemann Schulz von Thun

Greece48

Το facebook είναι μια πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης που ξεκίνησε το 2004 με στόχο την επικοινωνία μερικών φοιτητών και έφθασε, από το 2006 και μετά, να γίνει μια γιγάντια πλατφόρμα επικοινωνίας σε όλο τον πλανήτη. Σύμφωνα με τον Chris Hughes, εκπρόσωπο του facebook, οι άνθρωποι ξοδεύουν περίπου 19 λεπτά την ημέρα στο facebook. Την πραγματική δύναμη του facebook τώρα αρχίζουμε να την ανιχνεύουμε. Αγνοεί τα εθνικά σύνορα και παρεμβαίνει σε όλες τις δραστηριότητες του ανθρώπου. Στην πολιτική, η δύναμή του είναι τεράστια και ανεξέλεγκτη, συχνά κατευθυνόμενη από πολιτικές και οικονομικές ελίτ.
Οι επιδράσεις στην ενημέρωση, το εμπόριο και τις τέχνες είναι κυρίαρχη, με θετικά και αρνητικά σημεία. Είναι ένα μέσο που ανθίζει η προπαγάνδα όλων των μορφών. Αν ορίσουμε την προπαγάνδα ως τη μέθοδο διάδοσης ιδεών και πληροφοριών με σκοπό την πρόκληση συγκεκριμένων συμπεριφορών και δράσεων, τότε το facebook είναι ο ιδανικός τόπος και μάλιστα με εκατομμύρια κομπάρσους. Με την εμφάνισή του άλλαξαν συλλήβδην οι ανθρώπινες σχέσεις. Ποιος το ελέγχει; Ποιος εγγυάται το σεβασμό του ιδιωτικού βίου; Η επικοινωνία στο facebook μπορεί να περιλαμβάνει αρκετούς ανθρώπους, βασίζεται σε μια σχέση στην οποία οι συνομιλητές αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους και αποτελεί ένα χαώδες σύστημα αναφοράς. Ο τύπος της επικοινωνίας στο facebook ανήκει στη ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ, η οποία πραγματοποιείται με τη χρήση τόσο της γραπτής όσο και της προφορικής γλώσσας. Είναι μια μορφή επικοινωνίας που προϋποθέτει τουλάχιστον δύο άτομα με κοινό κώδικα. Η έννοια της επικοινωνίας περιλαμβάνει την ύπαρξη αλληλεπίδρασης μεταξύ διαφορετικών προσώπων, είναι μια δραστηριότητα που προϋποθέτει ένα ορισμένο βαθμό συνεργασίας. Η επικοινωνία είναι μια λεωφόρος διπλής κατεύθυνσης και έχει διαφορετικούς σκοπούς για τον καθένα. Παρενέργειες όπως οι ενοχλητικές διαφημίσεις, το επιθετικό τρολάρισμα, η likeμάνια, τα διάφορα selfies (καθαρός ναρκισσισμός) δημιουργούν δυσάρεστες καταστάσεις.
Η τεράστια αύξηση του facebook είναι μια προειδοποίηση για το μεγάλο πρόβλημα της μοναξιάς σήμερα. Η virtual reality του μέσου τείνει να υπερκαλύψει την αυθεντική πραγματικότητα και ακόμη είμαστε στην αρχή. Οι ηλικίες που συχνάζουν συνήθως στο facebook είναι οι ηλικίες μεταξύ 30 και 40 ετών και αυτό δεν είναι τυχαίο, διότι δημιουργεί ένα εικονικό κόσμο που στην πραγματικότητα βιώνεται ως αντίδοτο στην αίσθηση του κενού και της μοναξιάς. Το facebook ήρθε να «καλύψει» κάποια κενά. Ποια μπορεί να είναι; Θα έλεγα κυρίως να αναζητήσουμε μια διαφορετική πραγματικότητα, ακόμη και συναισθηματικά, ώστε να αλλάξει η μοναξιά και ο ναρκισσισμός που δημιουργεί η σύγχρονη κοινωνία με την τάχα μου αυτάρκεια των ατόμων.
Το facebook είναι ένα εργαλείο με επίκεντρο τον χρήστη, διότι α) Όλοι μπορούν να διαλέξουν τις δικές τους επαφές, να επικοινωνήσουν μόνο μαζί τους και όχι με ολόκληρο τον κόσμο. Ο χρήστης αποφασίζει το σημείο εκκίνησης της δραστηριότητας. β) Αυτός δημιουργεί το προφίλ που επιθυμεί. γ) Αυτός επιλέγει τους φίλους που επιθυμεί. Γι’ αυτό τα κοινωνικά δίκτυα (social network) είναι τα πιο δημοφιλή από τα άλλα εργαλεία του διαδικτύου (forums, blogs, newsgroups), διότι πιθανόν αυτό που χαρακτηρίζει τα κοινωνικά δίκτυα σε σύγκριση με άλλα εργαλεία δεν είναι τόσο η ευκολία δημοσίευσης και εύρεσης ανθρώπων, αλλά κυρίως η επιλογή και ο αποκλεισμός όσων δεν θέλουμε να συμμετάσχουν στους προβληματισμούς μας ή στις δραστηριότητές μας στο διαδίκτυο.
Η λειτουργία των κοινωνικών δικτύων στην πραγματικότητα είναι ότι μας επιτρέπει να ορίσουμε ποιος είναι ο «φίλος» μας και ποιος όχι. Σε αντίθεση με τα forums που είναι προσβάσιμα σε όλους. Το facebook είναι ένας τόπος που μπορούν να επισκεφθούν πολλοί, αλλά απαντάμε μόνο σε επιλεγμένους ανθρώπους, όχι πάντα με δημόσιο τρόπο.
Η λάθος χρήση και η άγνοια τού τί σημαίνει επικοινωνία και ποιοι οι κανόνες της. Η παθητική κατανάλωση πληροφοριών, όπως συχνά γίνεται, είναι αρκετά επικίνδυνη και μπορεί να αναλυθεί με τους κανόνες της εξάρτησης. Για ορισμένες προσωπικότητες είναι πραγματικά ένα εξαρτησιογόνο μέσο και η συνειδητοποίηση έρχεται, όταν η εξάρτηση καταστεί γεγονός τετελεσμένο. Η ζωή στο facebook μάς κάνει εσωστρεφείς και μερικοί ίσως να αναπτύξουν ψυχαναγκασμούς ή κατάθλιψη. Αξίζει να δίνουμε πρώτοι εμείς τα προσωπικά μας δεδομένα σε όλο τον κόσμο; Γιατί να κοινοποιούμε την οικογενειακή μας κατάσταση στο facebook; Αξίζει το χάσιμο χρόνου, που αυξάνεται όσο αυξάνονται οι «φίλοι» μας, ενάντια στον ελεύθερο χρόνο μας και την πραγματική επικοινωνία;
Τελειώνοντας θέλω να πω πως το facebook δεν είναι το πρόβλημα, αλλά το σύμπτωμα και έρχεται να «καλύψει» κάποια κενά που δημιουργεί η σύγχρονη κοινωνία και οι δυνατότητες που μας δίνει. Το facebook όπως και κάθε μέσο δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό‧ σημασία έχει ο τρόπος που το χρησιμοποιούμε. Η «ορθή» χρήση και η ενημέρωση μπορεί να μας προστατεύσει.

Advertisements

Η ΚΩΣ ΤΟΥ OLIVIER RAYET. ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΚΩ ΤΟΥ 1871.

Ετικέτες

, , , , , , , , ,

Εξώφυλο βιβλίου

Greece48

Η καλύτερη περιγραφή της Κω του 19ου αιώνα έγινε από το Γάλλο αρχαιολόγο Οlivier Rayet.
Το βιβλίο, που έγραψαν οι Κώστας Κογιόπουλος, Giuseppina Dilillo-Γιαννίκου και Θεοδόσης Διακογιάννης και επιμελήθηκε η Κόνυ Κοτζαταπάνη, αφορά το Γάλλο αρχαιολόγο Olivier Rayet και τις επισκέψεις του στην Κω το 1870 και 1871. Ο Rayet περιγράφει την αρχαία Κω, αλλά και το νησί τον 19ο αιώνα.
Ο Olivier Rayet με σπουδές στις καλύτερες σχολές της Γαλλίας και μέλος της Γαλλικής Σχολής της Αθήνας επισκέπτεται την Κω το 1871, γνωρίζοντας ήδη τη λαμπρή ιστορία του νησιού. Νέος, μόλις 24 ετών, κινούμενος από το πάθος, αλλά και το θαυμασμό του για την ελληνική ιστορία, οπλισμένος με γνώση και πείσμα ξεκίνησε το ταξίδι του. Όπως γράφει ο ίδιος: Το 1871 πέρασα μια μεγάλη περίοδο στο νησί, που το διέτρεξα από την μία άκρη έως την άλλη. […] Το αποτέλεσμα απ’ αυτά τα δύο ταξίδια σύμφωνα με τη σύγχρονη γεωγραφία, τη στατιστική και την αρχαία τοπογραφία αναφέρω στο έργο μου “Mémoire sur l’île de Kos”.
Με τη μέθοδο του επιστήμονα καταγράφει και εξερευνά όλο το νησί. Σημειώνει και περιγράφει, ό,τι αντικρίζει. Ανακαλύπτει και παρατηρεί, υποθέτει και προτείνει. Οι περιγραφές του είναι αξιόπιστες, ακριβείς και τόσο παραστατικές, που έχεις την εντύπωση ότι κοιτάς φωτογραφίες. Η καθημερινή ζωή εκτίθεται γλαφυρά και αφορά στην πόλη της Κω και κάθε χωριό χωριστά. Ασχολείται με την ονομασία, τη γεωλογική σύσταση, τη γεωφυσική κατάσταση, την κοινωνική ζωή, τον πληθυσμό, τη γεωργία, την κτηνοτροφία, το εμπόριο, τις πρώτες ύλες, τα «βιομηχανικά» προϊόντα, τη Διοίκηση, τους δασμούς και γενικά παρέχει όλες τις πληροφορίες που θα ήθελε κάποιος για να γνωρίσει διαχρονικά την Κω. Ένα μεγάλο μέρος τής πραγματείας αυτής αφορά στην «αρχαία τοπογραφία». Η τεκμηρίωση του κειμένου βασίζεται, εκτός από τη σύγχρονή του βιβλιογραφία, κυρίως σε αρχαίες πηγές. Τα συμπεράσματα από την έρευνά του στην Κω δημοσίευσε το 1876 με τίτλο “Mémoire sur l’île de Kos”.
Θεωρήσαμε ότι το κείμενο αυτό αποτελεί την καλύτερη περιγραφή της Κω μέσα από τα μάτια ενός λαμπρού επιστήμονα, διότι είναι ακριβής και διευκρινιστική, πολύτιμη και πλήρης. Δεν μείναμε στην απλή μετάφραση του πρωτογενούς κειμένου, διότι θα στερούσαμε από τον αναγνώστη τη βαθύτερη κατανόηση της εποχής και των λόγων που ο Rayet ασχολήθηκε με την Κω. Προσπαθήσαμε να προσθέσουμε αρκετά βιογραφικά στοιχεία για το συγγραφέα και την εποχή του. Μας απασχόλησαν οι σπουδές του, η παραμονή του στην Ελλάδα, η Γαλλική Σχολή Αθηνών, η επιστήμη της Αρχαιολογίας και η διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως διαμορφώθηκαν τον 19ο αιώνα.
Παράλληλα οι πολιτικοοικονομικές συνθήκες που καθόρισαν κατά τον 19ο αιώνα την Ευρώπη, την Ελλάδα, την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Γαλλία, μάς βοηθούν να κατανοήσουμε το διεθνές περιβάλλον της εποχής. Χρήσιμη επίσης είναι μια ματιά στην Κως του 19ου αιώνα, όπως την είδαν και οι άλλοι περιηγητές που πέρασαν από το νησί και προηγήθηκαν του Rayet. Τα κείμενα συνοδεύουν αρκετές φωτογραφίες της προσεισμικής Κω και χάρτες που βοηθούν να εντοπίσουμε αναφορές στο πρωτότυπο κείμενο.
Η απόσταση σχεδόν 150 ετών από το σήμερα μπορεί να μην φαίνεται τόσο μεγάλη σε ιστορικό βάθος, οι αλλαγές όμως που έχουν συμβεί σ’ αυτό το διάστημα στο νησί είναι τεράστιες. Η σημερινή πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Ο Rayet πρακτικά αντικρίζει την Κω του 19ου αιώνα που ελάχιστα διαφέρει από το Μεσαίωνα και την εποχή των Ιπποτών. Η διήγηση του Rayet λειτουργεί σαν μια χρονοκάψουλα που μας μεταφέρει νοερά στο 1871.
Αυτή ήταν η Κως του Olivier Rayet και με το παρόν βιβλίο μας θυμόμαστε και τιμούμε το Γάλλο επιστήμονα‧ είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνει η Κως για τον Olivier Rayet.

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Προλογικό σημείωμα

Α΄ ΜΕΡΟΣ: ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Συγγραφέας Κώστας Κογιόπουλος

Ο Olivier Rayet και η εποχή του

1) Ο κόσμος τον 19ο αιώνα. Εισαγωγή στη σύγχρονη εποχή

Ι. Η Ευρώπη και ο κόσμος τον 19ο αιώνα

Α) Η ευπαθής ισορροπία

Β) Η «Άνοιξη» των εθνών, οι εξεγέρσεις του 1848

α) Η εποχή των Επαναστάσεων (1775-1848)

β) Η εποχή του Κεφαλαίου (1848-1875)

γ) Η εποχή των Αυτοκρατοριών (1875-1914)

Γ) Βιομηχανική Επανάσταση και κοινωνικές αλλαγές

Δ) Η Ελλάδα τον 19ο αιώνα

Ε) Η Οθωμανική Αυτοκρατορία στον 19ο αιώνα

Στ) Η Γαλλία στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα

2) Η Κως τον 19ο αιώνα μέσα από τα μάτια των περιηγητών πριν τον Olivier Rayet

Η αρχή της ελληνικής Αρχαιολογίας

Η Γαλλική Σχολή της Αθήνας και οι ξένες Αρχαιολογικές Σχολές

Η προστασία της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς

Α) Ελλάδα

Β) Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο νόμος περί αρχαιοτήτων

Β΄ ΜΕΡΟΣ: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Συγγραφέας Giuseppina Dilillo-Γιαννίκου

Βιογραφία του Olivier Rayet

Ο Olivier Rayet από τον Salomon Reinach

Γ΄ ΜΕΡΟΣ: ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ OLIVIER RAYET

Συγγραφέας Θεοδόσης Διακογιάννης

Υπόμνημα για το νησί της Κω

Σχόλια και παρατηρήσεις στο κείμενο του Olivier Rayet

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΓΡΑΦΙΑ (επιμ.: Κώστας Κογιόπουλος)

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

 

 

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΑΛΑΤΙΑΝΗ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΟ ΤΗΣ ΚΩ. Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠ’ ΤΟ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

Ετικέτες

, , , ,

DSC_9349 copy

Greece48

DSC_9242 B

«Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μαντίδα δάφνην, ου παγάν λαλεούσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ». Είναι ο τελευταίος χρησμός του Μαντείου των Δελφών σύμφωνα με το θρύλο. Ο ελληνορωμαϊκός κόσμος πεθαίνει το 392 μ.Χ. Η μεταβολή στην πίστη των ανθρώπων στην Κω μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού είχε επιπτώσεις και στα λατρευτικά κτήρια της παλιάς θρησκείας. Όσα είχαν απομείνει με τους ελάχιστους πιστούς του Δωδεκάθεου μετατρέπονταν σε ναούς της νέας θρησκείας. Οι σεισμοί κατέστρεψαν την ελληνιστική-ρωμαϊκή Κω. Το 469 μ.Χ. περίπου, επί Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Λέοντα Α΄, δυνατός σεισμός προκάλεσε μεγάλη καταστροφή κτηρίων και μάλιστα θρησκευτικών, που πιθανά είχαν χάσει από καιρό τη θρησκευτική λειτουργία τους . Η τελική εγκατάλειψή τους, που επήλθε ύστερα από μεθοδική αφαίρεση υλικού και παράλληλα δραστική αλλαγή χρήσης, έδωσε το τελειωτικό κτύπημα στην αρχαία θρησκεία και τον παλιό κόσμο. Την εποχή εκείνη αρχίζει το ξεκίνημα της οικοδομικής εκείνης περιόδου, που μπορεί να ονομαστεί «Πρωτοχριστιανική», όπως γράφει ο Morricone, αφού ο νέος αυτός χαρακτηρισμός δόθηκε ακριβώς για την ανοικοδόμηση μεγάλου αριθμού εκκλησιών βασιλικού ρυθμού στην πόλη και σ’ όλο το νησί. Είναι η εποχή (Ε΄ και ΣΤ΄ αι.) που εξαφανίζονται οριστικά τα ελληνιστικά κτήρια που απόμειναν μετά τους σεισμούς, ενώ πολλά ειδωλολατρικά κτίσματα μετατράπηκαν σ’ εκκλησιές και το νησί αποκτά αποφασιστικά χριστιανική φυσιογνωμία. Δημιουργήθηκαν οι μεγάλες βασιλικές του 6ου αιώνα, σχεδόν όλες στα ερείπια ειδωλολατρικών ναών.

DSC_9267B

DSC_9247B

DSC_9243 B

Ο Ιάκωβος Ζαρράφτης γράφει:
«Προϊόντως δε του χρόνου όλαι πάλιν αι χώραι κατεπληρώθησαν οικημάτων ευπρεπών επί των πρώτων θεμελίων. Αι πεδιάδες και όλα τα καλά αυτής τοπία. Όλ’ οι δήμοι επανήρχισαν επ’ ολίγον να επανθώσιν. Ο δήμος Φυξιωτών, αφού είχεν αναδεχθή τον χριστιανισμόν, μετέβαλε τον μεν ναόν του Διονύσου εις εκκλησίαν τού Αγ. Παύλου, ου ερείπια τινα μετά του ονόματος σώζοντ’ έτι και τον ναόν του Φύξιου Απόλλωνος εις εκκλ. του Αγ. Ιωάννου εν θέσει λεγομένη του Καππαμά κλπ.
Ο δήμος Αλεντίων και Πέλλης μετά του χωρίου Εμβαθρικού και των δύο κατά τας πεδιάδας ιπποστασίων πεδινών περιτετειχισμένων μετέβαλον τους εθνικούς Δωδεκάθεον κλπ. εις εκκλησίας 12 Αποστόλων, Αγ. Γεωργίου, Αγ. Δημητρίου, Αγ. Κλαυδίαν (Αγιάκλαυτην) κτλ. Ο δήμος Ιππιοτών, όπου μετέβαλον τον ναόν του Πανός εις εκκλησίαν του Αγ. Ιωάννου και άλλους ναούς εις άλλας εκκλησίας.
Ο δήμος Αλισαρνατών, όπου φαίνεται ότι ευθύς από την παραδοχήν του χριστιανισμού εχάλασαν εκ θεμελίων τον επί του Θόλου ίσως όντα ναόν του Απόλλωνος, και ωκοδόμησαν επί νέων θεμελίων την τρισυπόστατον ευρύχωρον εκκλησίαν Αγίαν Θεότητα, ήτοι Αγίαν Τριάδα. Τα εις τες Καμάρες και Περιγιαλίτην, χωρία ανοικισθέντα τότε ανωκοδόμησαν μεγάλας εκκλησίας, ων τα ερείπια σώζοντ’ έτι. Ο δήμος Αντιμαχιδών, Αρχιδών και Αιγηλίων, όπου μετέβαλον τους ναούς του ΙΙασίου Απόλλωνος εις το λεγόμενον Πισί, του επί της όχθης του Κυπαρίσσου ναού, ένθα επανηγυρίζετο η Ανάληψις της Ράβδου, εις εκκλησίας Αγ. Γεώργιον, εις Ανάληψιν του Χριστού κλπ. Εν τοις δήμοις ομολογούσιν ημίν συν άλλοις επιγραφαί, ότι «Καθιέρωσαν Τιβέριον Κλαύδιον Γερμανόν Καίσαρα Σεβαστόν». Και « … ετείμησαν ανδριάντος αναστάσει και άλλαις τιμαίς Αυρήλιον Ρούφον» κλπ. Και ο δήμος Ισθμιωτών, όπου πολλοί ναοί μετεβλήθησαν εις εκκλ. Παναγίαν Παλατιανήν, Αγ. Στέφανον κλπ. ένθα πριν έθυον τω «Ασκληπιώ εν Ίσθμώ, Υγιεία, Εκάτα, Ιστία … Αφροδίτα … ΙΙοτειδάνι … Απόλλωνι … Ικάδι θεών ματρί …».
Η Παναγιά Παλατιανή ακολούθησε τη μοίρα των άλλων ναών της καταπίπτουσας θρησκείας. Η περίπτωσή της είναι ειδική, διότι διατηρήθηκε σχεδόν ολόκληρος ο παλαιός ναός του Διονύσου, που απλώς μετατράπηκε σε χριστιανικό.

DSC_9262 copy
Πάλι ο Ι. Ζαρράφτης γράφει: Εις τα Παλάτια είναι η Παλατιανή Παναγία ιδρυμένη επί μιας των γωνιών του αρχαίου ναού του Διονύσου, ου η αναγνώρισις διεπιστώθη υπό των ανασκαφών του 1901, ότε πολλάς εύρομεν επιγραφές και αγάλματα ηκρωτηριασμένα μετά συντριμμάτων πολλών. Εκεί πλησίον υπάρχει πηγή αρχαία μετασκευασμένη επί Ελληνορωμαϊκών χρόνων, είτα επί Σταυροφόρων και τελευταία επί Τούρκων.
Την καλύτερη περιγραφή κάνει ο Γάλλος αρχαιολόγος Olivier Rayet που επισκέφθηκε την Κω και μας άφησε μια σημαντική μαρτυρία. Ο Rayet γράφει: Το επόμενο ακρωτήριο που φέρει χαρακτηριστικά το όνομα «τα παλάτια» είναι σκεπασμένο από ερείπια. Στην κορυφή του λόφου η εκκλησία της Παναγίας της Παλατιανής, είναι χτισμένη πάνω στα ερείπια ενός αρχαίου ναού, κατασκευασμένη από φαρδιές πλάκες μιας γκρίζας πέτρας που μοιάζει αρκετά με το peperino, αλλά πιο σκληρή. Αυτός ο ναός ήταν Δωρικού ρυθμού και από ό,τι μπορούμε να υπολογίσουμε χωρίς να κάνουμε ανασκαφή, άπτερος, πρόστυλος. Η είσοδος, όπως στους πιο αρχαίους ναούς, ήταν γυρισμένη στη δύση. Παραμένουν μόνο μερικά από τα πλευρικά τοιχώματα, ορισμένα τύμπανα (τμήματα από κίονες) από αναποδογυρισμένες κολώνες, ένα κιονόκρανο ολόκληρο και θραύσματα των δύο ή τριών άλλων τοίχων, τρίγλυφα και υδρορροές. Η διατηρημένη πλευρά του τοίχου του σηκού, είναι στη λιγότερο καταστραμμένη πλευρά μήκους 12,5 μέτρα. Πιθανώς αυτός ο τοίχος να είχε προηγουμένως 1,5 με 2 μέτρα περισσότερο. Το κιονόκρανο έχει 1,5 μέτρο περιφέρεια στο λαιμό στολισμένο με τρία δακτυλίδια. Τα τρίγλυφα έχουν 48 εκατοστά ύψος και 32 εκατοστά συνολικό μήκος. Εκτός από τα θραύσματα που βρίσκουμε σκορπισμένα στο έδαφος γύρω από το ναό, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από αυτά εντοιχισμένος στους τοίχους των σπιτιών της Κεφάλου. Όλα αυτά τα αρχιτεκτονικά κομμάτια θυμίζουν με το στιλ τους, τα αντίστοιχα κομμάτια από το ναό της Αίγινας.
Γύρω από το ναό βρίσκουμε ένα πολύ μεγάλο αριθμό από επιγραφές που δυστυχώς οι περισσότερες καταστράφηκαν κάτω από το σφυρί των μαστόρων της πέτρας (πελεκάνων). Μεταξύ αυτών που παραμένουν ακόμα μέσα στην εκκλησία και στα γειτονικά χωράφια, ακόμα και μέσα στο σπιτάκι του καλόγερου που φυλάει τα κλειδιά της Παναγίας, οι μεν είναι απλά επιτάφιες ενώ οι υπόλοιπες δημόσια τιμητικά ψηφίσματα. Ένα θραύσμα που είναι αδύνατο να επανασυνδεθεί, αναφέρεται στη λατρεία του Διονύσου. Σε αυτόν το θεό θα ήταν αφιερωμένος ο ναός.

Παναγιά παλατιανή

Το εκκλησάκι έστεκε όρθιο μέχρι το σεισμό του 1956 που κατέπεσε η στέγη του και ερημώθηκε.

DSC_9280B

DSC_9286 copyDSC_9258B